عبداللَّه بن بكير ، از زرارة بن اعين روايت كرده است كه گفت : از امام جعفر صادق عليه السلام پرسيدم از قول خداى عزّوجلّ : « وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ » ، كه آيا آسمان‌ها و زمين ، كرسى را فرا گرفته‌اند ، يا كرسى آسمان‌ها و زمين را فرا گرفته ؟ حضرت فرمود كه : « هر چيزى در كرسى است ، و كرسى همه را فرا گرفته » . 344 / 6 . محمد ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از احمد بن محمد بن ابى نصر ، از محمد بن فُضيل ، از ابوحمزه ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود : « حاملان عرش ( و عرش ، علم خدا است ) هشت نفراند : چهار نفر از ما و چهار نفر از كسانى كه خدا خواسته » ( و از احاديث ظاهر مىشود كه چهار نفر اول ، محمد و على و حسن و حسين - صلوات اللَّه و سلامه عليهم اجمعين - باشند . و بعضى به جاى محمد ، فاطمه - صلوات اللَّه و سلامه عليها - را ذكر كرده‌اند . و اما چهار نفر ديگر ، بعضى گفته‌اند كه نوح و ابراهيم و موسى و عيسىاند - كه پيغمبران اولوالعزم‌اند - و بعضى گمان كرده‌اند كه سلمان و ابوذر و مقداد و عمار بن ياسراند ) . 345 / 7 . محمد بن حسن ، از سهل بن زياد ، از ابن محبوب ، از عبدالرحمان بن كثير ، از داود بن كثير رقّى روايت كرده است كه گفت : از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كردم از تفسير قول خداى عزّوجلّ : « وَ كانَ عَرْشُهُ عَلَى الْماءِ » « 1 » ، يعنى : « و بود عرش خداى - سبحانه و تعالى - بر روى آب » . حضرت فرمود كه : « سنيان در تفسير اين آيه ، چه مىگويند ؟ » عرض كردم كه : مىگويند : عرش بر روى آب بود و پروردگار عالميان در بالاى آن . فرمود : « دروغ مىگويند . هر كه اين را گمان كند ، كه خدا را محمول گردانيده و او را به صفت مخلوقات وصف كرده ، و بر او لازم مىآيد كه آن چيز كه او را برداشته ، از او قوىتر باشد » . عرض كردم : فداى تو گردم ، تفسير آيه را از براى من بيان فرما . حضرت فرمود : « به درستى كه خدا دين و علم خويش را بر آب بار كرد و آن را حامل اين دو گردانيد ، پيش از آن‌كه زمين ، يا آسمان ، يا جنّ ، يا انسان ، يا آفتاب ، يا ماه وجود داشته باشد . بعد از آن ، چون اراده نمود كه خلائق را بيافريند ، ايشان را پراكنده و پريشان نمود در ميان دو دست خويش ( كه از آن به

--> ( 1 ) . هود ، 7 .